GELOOF DE HYPE! – verder lezen
Een boek over muziek blijft iets raars hebben, want je wil muziek natuurlijk luisteren. Ik hoop dat GELOOF DE HYPE! je heeft aangezet om te luisteren en ervoor heeft gezorgd dat je muziek hebt (her)ontdekt. Om je wegwijs te maken, kan je hier per hoofdstuk verder lezen en vooral verder lezen en luisteren. Hier staan ook alle bronverwijzingen genoemd waarnaar wordt verwezen in het boek. Goed voor uren kijk-, luister- en leesplezier! De proloog heb ik helemaal erin gezet incl. de eerste zeven verwijzingen.
This is I Bet You Look Good on the Dancefloor
Don’t believe the hype
Ik kan me de legendarische woorden van Arctic Monkeys-frontman Alex Turner nog goed herinneren. Hij bracht ze met zijn karakteristieke Yorkshire-accent, ver voordat hij metamorfoses onderging als snelle rocker met achterovergekamd haar of als jazz-performer met casual colbert. Het was een van de eerste televisieoptredens van de Arctic Monkeys, later gebruikt als videoclip van hun allereerste single I Bet You Look Good on the Dancefloor. De videoclip is geïnspireerd op Last Nite van The Strokes. De wegen van de Arctic Monkeys en The Strokes zouden elkaar nog vaak kruisen.
Alex Turner zou de woorden “don’t believe the hype” vaker in zijn mond nemen, ongetwijfeld afgekeken van de broertjes Gallagher. De evengoed gehypte Noord-Britten riepen deze woorden tijdens een radioshow op BBC 5 in 1993, wat ontaardde in een chaotische sessie (W3), nog ver voordat chaos het handelsmerk van Oasis zou worden. Het was geen geheim dat Turner zijn inspiratie haalde uit Oasis’ werk: al op de lagere school imiteerde hij met boezemvriend Matt Helders het nummer Morning Glory van Oasis (bron). Dat de gebroeders Gallagher met Morning Glory een ochtenderectie bedoelden, was de onschuldige basisscholieren vast ontgaan. Samen luisterden Turner en Helders vooral naar hiphop, zoals Public Enemy’s single Don’t Believe The Hype.
https://www.youtube.com/embed/2Nw61DijiKULuister de betreffende passage op 10:10 minuten
Of je erin geloofde of niet, de Arctic Monkeys waren een hype, mede gecreëerd door hunzelf omdat zij online marketing uitvonden ver voordat snelle reclamejongens erover spraken. Ze kregen echter ook een duwtje in de rug van de hunkerende Britse muziekpers. Hetzelfde lot overkwam Oasis, die tien jaar eerder aan de wieg stonden van de britpop. Oasis had de weg vrijgemaakt voor Britse poprock met een plat Noord-Engels accent. De liefde voor Oasis zou nooit verwateren bij Alex Turner. In 2013, toen de Arctic Monkeys voor de tweede keer headliner waren op Glastonbury, eindigde Turner het nummer Mardy Bum met de woorden “at least not today”, gekopieerd van de laatste woorden van Oasis’ monsterhit Don’t Look Back In Anger (W5).
https://www.youtube.com/embed/et6085JtOPwLuister naar de Oasis-quote op 4:28 minuten
Ruim vijftig jaar voor de Arctic Monkeys was er een andere Noord-Britse band die flink werd gehyped. Het waren The Beatles uit Liverpool die zorgden voor de opkomst van de Merseybeat en Britmania. Zij geloofden de hype overigens wél, getuige deze opmerking van John Lennon uit 1966: “We’re more popular than Jesus now. I don’t know which will go first – rock ’n’ roll or Christianity” (B??). Andere Britse bands die later zorgden voor hypes waren de Sex Pistols en Joy Division. Zij worden in een adem genoemd met de opkomst en levensstijl van respectievelijk punk en postpunk. De Sex Pistols en Joy Division werden ook gehyped, maar dan vooral met dank aan hun bevlogen managers. Managers zoals iedere band ze wenst en tegelijkertijd managers zoals geen enkele band ze wenst. De overeenkomst tussen de beschreven bands en de managers Malcolm McLaren en Tony Wilson was dat ze niet wegkeken van problemen in de wereld. Ze waren tegen het systeem en dat zorgde voor een voedingsbodem van boosheid en creativiteit.
The Beatles, de Sex Pistols, Joy Division en Oasis stonden op hun eigen manier allemaal aan de basis van punk- en postpunkstromingen. De stroming in mijn tienerjaren, de jaren waarin je muzikaal gevormd wordt, werd door Britse media de postpunkrevival genoemd, een stroming waarbinnen Arctic Monkeys zouden floreren. Toen ik, helemaal doordrenkt en voldaan na een avond Arctic Monkeys in Paradiso, aan een oudere concertbezoeker in de tram vroeg hoe het kan dat een paar van die doodnormale tieners zulke fantastische muziek maken, lachte hij: “Als je de geschiedenis van de punkmuziek wil weten, moet je dat maar eens aan je vader vragen”. Nadat ik hem uitlegde dat dat niet erg eenvoudig is in mijn geval, schraapte hij zijn keel. Ik verwachtte dat hij met een onbenullig antwoord zou komen of hooguit de resterende tramrit zou voorzien van een analyse, maar hij stelde voor om een cursus te geven. Twee avonden zou hij langskomen in mijn studentenhuis om te vertellen over muziek. Hij zou platen en een map vol krantenknipsels meenemen die hij door de jaren heen had verzameld, en hij zou zich voorbereiden via Spotify. Het enige wat ik moest doen was luisteren naar zijn verhalen en zijn favoriete whisky in huis halen.
Na vijf avondvullende en legendarische muziekcolleges, bedankte ik de beste man. Toen ruim tien jaar later, in 2018, een nieuwe punkhype ontstond en alles voor mij op zijn plek viel, realiseerde ik dat zijn verhalen te mooi waren om voor mezelf te houden. Zin om mee te schrijven had hij niet, maar hij gaf me een vrijbrief om zijn verhaal op te schrijven en aan te vullen met eigen gesprekken en ervaringen. In dit boek lees je het resultaat. Ervaringen van The Beatles in het hoopvolle Hamburg, de Ramones in het verpauperde CBGB, de Sex Pistols in punky Amsterdam, het hippe Berlijn, het veelbelovende New York, het conservatieve Verenigd Koninkrijk en dampende punkshows in de huidige eeuw. Het boek laat zien hoe belangrijk het is om anders te zijn, omdat dat de wereld kleur geeft. Maar bovenal toont het aan hoe mooi het is om de liefde voor muziek met elkaar te delen. Met je vrienden, met je partner en met toevallige passanten van een andere generatie. Want ergens tussen je dertigste en vijftigste merk je dat je nieuwe muziektrends mist of dat je ze niet meer begrijpt. Dat is het moment dat niets zo mooi is als een nieuwe generatie opvoeden met ‘oude’ muziek en de verbanden tussen toen en nu. Het is daarom ook logisch dat deze wandeling door zestig jaar punkgeschiedenis is beschreven vanuit twee ik-personen: vader uit 1948 en zoon uit 1982.
Terug naar de Arctic Monkeys-hype. De remake van de Strokes-videoclip legden de Arctic Monkeys geen windeieren. I Bet You Look Good on the Dancefloor werd platina en door NME bekroond tot beste nummer van 2006. Het leverde de band onder andere een uitnodiging op om het nummer te spelen tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen (2012). Het album waar het nummer op staat, Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not, werd in het Verenigd Koninkrijk de snelst verkopende debuutplaat ooit. Vandaag de dag is het met 1,8 miljoen verkochte platen zes keer platina.
De marketingstrategie van Whatever werd later een schoolvoorbeeld van succesvolle online marketing. De bandleden deelden tijdens hun concerten gratis demo’s uit, waarbij ze natuurlijk wisten dat hun fanatieke fans deze nummers online zouden gaan delen. De eerste verzameling demo-opnames werd in 2004 gebundeld en Beneath The Boardwalk genoemd, vrij naar Boardwalk in Sheffield waar de band vaak optrad. Deze onofficiële collectie zorgde voor een hype rondom de band. De rest is geschiedenis: mensen gingen de muziek massaal downloaden, konden vervolgens de nummers woord voor woord meezingen tijdens de optredens en toen de eerste plaat verscheen, ontstond er een jacht op de originele muziek. Deze vorm van online promotie was een totaal nieuwe aanpak in de muziekwereld en zorgde voor digitale mond-tot-mondreclame. En niet onbelangrijk: het toonde aan dat bands prima op eigen benen konden staan in het internettijdperk. Do-it-yourself in de zeroes!
Boardwalk was ook de plek waar een kleine dertig jaar eerder, in 1976, het eerste optreden ooit plaatsvond van punkband The Clash in het voorprogramma van de Sex Pistols. The Pistols waren aanjagers van punk, van do-it-yourself en van een keiharde middelvinger. Een middelvinger naar de samenleving, naar langdradige psychedelische muziek, naar de muziekindustrie… waarnaar eigenlijk niet? Het was een trap tegen de bestaande orde. Punkmuziek draaide om plezier maken, maar het was vooral een schreeuw om aandacht. Punk bepaalde de publieke agenda en het was niet nieuw dat een artiest dat lukte. Meest in het oog springende voorbeeld was ’s werelds grootste band aller tijden: The Beatles. Zij begonnen hun carrière met toegankelijke popliedjes zoals I Wanna Hold Your Hand en She Loves You (“yeah yeah yeah”) en transformeerden naar een betekenisvolle band die met de plaat Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band de hippiemuziek eind jaren zestig op de kaart zette. En laat die psychedelische hippiemuziek nou net de reden zijn waar de punkers zich zo tegen gingen afzetten. En dat ging er soms intens aan toe, omdat de problemen in de maatschappij zo heftig waren.
Hoewel Alex Turner het nog zo sterk afraadde, kan je niet anders dan geloven in de hype. Zijn advies was natuurlijk niet gemeend, maar het laatste wat de band wilde – geheel in lijn met hun voorgangers – was dat de Arctic Monkeys werden gezien als een hippe band. Punk, en dus ook latere stromingen die hieruit voortkwamen, hadden immers een broertje dood aan alles wat hip en commercieel was. De Arctic Monkeys volgden met het nummer Teddy Picker, waarin de grijpmachine op de kermis als metafoor voor de muziekindustrie fungeerde, dan ook het pad van de Sex Pistols door aan te tonen dat alles in de muziekindustrie verwaarloosbaar is en enkel om verkoopcijfers draait: “Sorry sunshine, it doesn’t exist. It wasn’t in the Top 100 list” (W7).
Het bleek nodig dat de muziekindustrie af en toe even te kakken werd gezet. Als we iets hebben geleerd van punkhypes is het wel dat de bestaande orde periodiek moet worden wakker geschud. Punkers en postpunkers nemen die rol met liefde op zich en dat gebeurt dan ook steevast als er maatschappelijk zware tijden zijn aangebroken. Of dacht je dat het toeval was dat ten tijde van de Brexit, klimaatonrust en immigratiediscussies ineens de postpunkbands IDLES, Sports Team en Fontaines D.C. doorbraken? De boosheid over maatschappelijke ontwikkelingen werd door deze bands omgezet in keiharde punkmuziek, op een manier die we kennen uit het verleden. Hoe dat ontstond en waarom het niet los kan worden gezien van andere punkstromingen, lees je in dit boek. Want deze muziek kan nooit los worden gezien van maatschappelijke stromingen en vice versa. En zo duren de muziekhypes nooit langer dan de duur van die maatschappelijke onrust. Als de bands dat al halen…
Het boek beschrijft het gevoel van creativiteit en autonomie dat voortkomt uit de punkmuziek. Muziek is altijd in ontwikkeling en hangt samen met ontwikkelingen in de maatschappij. Muziek blijft leven door te veranderen en te ontwikkelen. In dit boek lees je over de opkomst en ondergang van verschillende punk- en postpunkstromingen en er wordt uitgebreid stilgestaan bij de aanleiding, zowel muzikaal, maatschappelijk als geografisch. Om het goed te begrijpen kunnen ook artiesten zoals Buddy Holly, The Velvet Underground, de Ramones, Sonic Youth, Blur en Nirvana niet worden genegeerd. Hetzelfde geldt voor steden als Manchester (Madchester), New York, Detroit, Hamburg, Liverpool, Londen en Sheffield. En natuurlijk Amsterdam, Rotterdam, Blokker en Hillegom – om binnen de eigen landsgrens te blijven. Overal was er een hype gaande. We hebben getracht stromingen, artiesten en genres te begrijpen en te duiden door verbanden te leggen, door verhalen te vertellen en door eigen ervaringen te delen. Dit boek zal hopelijk dan ook meer inzicht geven, maar moet vooral lekker weglezen en bovenal inspireren om muziek te (her)ontdekken. Daarom vind je ook veel verwijzingen naar deze website, waar je uren aan muziekvermaak vindt.
Zoals veel artiesten hun liederen schrijven, is ook dit boek geschreven. Dat wil zeggen dat het wordt verteld aan de hand van een fictief verhaal, doorspekt met waargebeurde anekdotes, waarin ik me soms een kleine dichterlijke vrijheid heb veroorloofd. Het totaalbeeld geeft een waarheidsgetrouw beeld van de punkscene en de verbanden daarin. Als je maar gelooft in de hype.
Veel leesplezier!
8. Ik schrijf in het boek over “the day the music died”, dat slaat op 3 februari 1959: de dag dat Buddy Holly overleed. Dit prachtige nummer van Don McLean is een aandenken hieraan.
9. Ik haal een quote van Jennings aan van vlak voor Buddy Holly’s overlijden. Je leest deze quote en meer over het ongeluk op deze site van Martin Rep. Op deze plek lees je ook meer over Allsup en zijn Tommy’s Heads Up Saloon.
10. Ik benoem de invloed van Buddy Holly op The Beatles. Op de site van Aaron Krerowicz kan je daarover verder lezen.
11. Love Me Do – de eerste single van The Beatles.
12. Ik schrijf over Telstar van de Tornados. Dit instrumentale nummer werd de eerste Britse nummer één in Amerika. Eén van de bandleden was de vader van Muse-frontman Matthew Bellamy.
13. Ik beschrijf in het boek het voorval dat Willem Duys eigenhandig een stokje stak voor het optreden van The Beatles bij het Grand Gala Du Disque (destijds de naam van de Edison-uitreiking), omdat hij “hun zang gewoon niet zitten”. Bron: eigen Facebookpagina Edisons.
14. Het boek gaat over ervaringen met The Beatles in Blokker. Beleef het ook een beetje met deze EenVandaag-uitzending uit 2014.
15. Of Lennon gelijk had of niet, zijn opmerking over hun populariteit ten opzichte van Jezus was controversieel. Verder lezen hierover doe je op de website van Rolling Stone.
16. De eerste single van ‘The Stones’, Not Fade Away, was een cover van… Buddy Holly (& The Crickets). Luister hieronder het origineel en hier de cover.
17. Prachtige beelden van het eerste Stones-concert in Nederland kijk je hier bij de NOS. Hier check je de (sterk ingekorte) setlist. Waarom de show werd ingekort lees je in het boek.
18. De mening van Irma Thomas over de Stones-cover van haar Time is on My Side, zoals aangehaald in het boek, lees je in Het Grote Koffietafelboek – 20 Jaar Top 2000. Of je kijkt deze heerlijke video.
19. Ik schrijf over Londen en het Amerikaanse Time dat in 1966 een uitgave wijdt aan “London: The Swinging City”. Check hier de cover en lees (betaald) de coverstory.
20. Hier lees je wat Paul McCartneys favoriete liedje ooit is. Luister ook meteen even naar deze versie waarin hij het nummer samen zingt met Brian Wilson.
21. Ik haalde het legendarische Newport Festival aan waar Bob Dylan ternauwernood werd gered door Johnny Cash. Lees hier verder.
22. Het nummer Wanted Man benoem ik in het boek, zowel de versie van Dylan & Cash (zie onder) als de Nick Cave cover. Allebei de moeite waard.
23. De passage van Dylan over Buddy Holly in de aanvaardingsspeech voor de Nobelprijs lees je in het boek. Hier lees en luister je de hele speech. De passage over Buddy Holly zit helemaal in het begin.
24. In het boek gaat het over Dylan en dus over protestmuziek. Niets zo fijn om dan Neerlands trots Boudewijn de Groot af te stoffen en te beluisteren.
25. Ik schrijf over de koerswijziging van The Beatles in ‘Sgt. Peppers’ en daarna Magical Mystery Tour. In die laatste plaat worden ook veel hotspots uit Liverpool aangehaald, zoals Penny Lane en Strawberry Fields. Ik bundelde een zwik van die plekken op deze plek. Zo kan je op je gemakje een muziektour maken door Liverpool.
26. Vreemd en fraai Beatles-nummer van de plaat Revolver (1966). The Velvet Underground zou zeggen dat dit hun zou inspireren, wat me dan weer niks verbaast. Het is een uniek kunstwerk, overigens ook door velen verguisd.
27. Tegenwoordig heeft iedereen zijn mond vol over innovatie en startups als het over San Francisco gaat, maar in de sixties ging het nog gewoon over hippies en The Summer of Love. Check het nummer van Scott McKenzie inclusief de songtekst.
28/29. Voor Nieuwsuur werd in 2019, 50 jaar na dato, een terugblik gemaakt van Woodstock. Lees en kijk het zelf. De twee quotes die ik aanhaal in het boek komen hier vandaan.
30. Ik schrijf over dit het Holland Pop Festival, zeg maar het Nederlandse Woodstock. Het festival dat Mojo op de kaart zette en er bijna weer vanaf veegde. Enfin, dat lees je dus in het boek. Kijk deze -ietwat trage- Omroep Max-docu van Henkjan Smits, 50 jaar naar dato. Hieronder zie je een leuke en kortere terugblik van Radio Rijnmond.
31. Over de 27 Club is al zoveel geschreven dat ik het bijna niet durfde aan te halen in het boek, maar door deze bron vond ik het toch de moeite om er een (weliswaar klein) kader aan te wijden.
32. In deze video van het NTR-programma TOP2000 in de Klas wordt stilgestaan bij het nummer Blackbird.
33. Ik schrijf over de invloed van Helter Skelter op hardrock. Over ieder nummer van The Beatles kan je prima een promotieonderzoek schrijven, dus ik adviseer je niet te verliezen in alle feiten en fabels, maar deze bron is wel leuk om hierover te lezen. En hier zegt Leo Blokhuis het, dus dan is het zo.
34. Ik benoem Queen en hun geweldige livereputatie. Het concert op Live Aid kan dan natuurlijk niet ontbreken. Verlies je weer even in dat geweldige concert…
35. Hier vind je de travestieitenquote van Kiss-frontman Gene Simmons.
36. Het Amerikaanse magazine ‘PUNK’ kende enkele toonaangevende covers, die je hier vindt. De zesde op deze site is de allereerste cover, waar het in het boek over gaat.
37. Klassiek punknummer van de Sex Pistols. “No future for you” zou nooit meer uit de hoofden van punkers weggaan.
38. Ik schrijf over het optreden van de Sex Pistols in de Today-show als startpunt van de punkhype in Engeland en daarmee in Europa. Schandalig en legendarisch.
39. Op deze site lees je over het ontstaan van ‘The Pistols’.
40. Matlock verliet de Sex Pistols niet omdat hij van The Beatles hield, zoals manager McLaren graag naar buiten toe wilde uitdragen, maar gewoon omdat Rotten en Matlock zo compleet verschillend waren. Of zoals hij zelf in goed Engels zei: “Me and John were chalk and cheese, so I left” – een quote die ik gebruik in het boek.
Geinig dat Sex Pistols, zie onder, later poseerden op dezelfde wijze als de iconische Beatles-foto’s op de cover van Red + Blue Album (check die foto’s).
https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1348036779044200451&lang=nl&origin=https%3A%2F%2Fgeloofdehype.nl%2Fpunk%2F&sessionId=cdeb462175a2a74c4abfdb050ba812d5020d9d4e&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px
41. Ik haal in het boek quotes aan van Steve Jones en Johnny Rotten. De quote van Jones over muziek en chaos was zo raak dat hij tegenwoordig in t-shirtvorm te bestellen is. Hier check je vanaf een minuut of 12 het interview met Rotten dat ik aanhaal in het boek (maar kijk zeker de hele docu!).
42. Reids iconische coverbeeld van God Save The Queen vind je hier. Sowieso een leuk artikel over dit nummer.
43. Ik dook wat dieper in de debuutplaat van Sex Pistols – Never Mind The Bollocks, Here’s The Sex Pistols. Lees, luister en huiver. Leuk weetje hierover over de opnames en de rol van Sid Vicious hierin:
https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget-1&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1348028618501468168&lang=nl&origin=https%3A%2F%2Fgeloofdehype.nl%2Fpunk%2F&sessionId=cdeb462175a2a74c4abfdb050ba812d5020d9d4e&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px
44. Ik heb het in het boek over het optreden van de Sex Pistols op de Theems. De beelden van dat optreden vind je hier:
45. Ik schrijf in het boek over Bob Geldof en zijn Boomtown Rats en haal wat quotes aan. Lees dit en dit interview in OOR, daar vind je de bron en veel meer leuke verhalen.
46. Damned – New Rose. Punkklassieker en eerste punksingle uit Engeland.
47. Ik haal een quote aan van Strummer in OOR. In dit artikel vind je de bron van de quote uit het boek. Het artikel is sowieso een aanrader om te lezen, omdat ze ook stilstaan bij de inspiratie die Sex Pistols hadden op hun muziek.
48. Ik dook dieper in London Calling, de derde plaat van de Clash, dan dat ik daar ruimte voor had in het boek. Dus zette ik het online 🙂
49. River Phoenix overlijdt kort voor de opnames van Total Eclipse. Hier een verhaal over de acteur.
50. Ik schrijf in het boek over het historische optreden van de Rondos in Londen, in het voorprogramma van Crass. Op de site van de Rondos zie je Londen als vreemde eend in de bijt van het optredensoverzicht. Fred de Vries schreef er een mooi artikel over voor De Groene Amsterdammer en Crass heeft ook een prominente plek in zijn boek Club Risiko (aanrader!). In dit boek lees je ook Rimbauds quote over het dragen van elkaars kleding dat ik citeer in mijn boek. Nog verder lezen over Crass doe je in The Story of Crass.
51. In het boek gaat het over het No Nukes Festival en dan vooral het optreden van The Stranglers aldaar. Zie hieronder beelden daarvan. De festivalkrant is ook zeker de moeite waard. Ze claimen trouwens dat U2 zou komen, maar Bono en co. zijn er nimmer gesignaleerd.
52. Het nummer Banana Republic van Boomtown Rats kijk je hieronder.
53. Zie 45.
54. Ik stip kort de nummers Do They Know It’s Christmas? (1984) en We Are The World (1985) aan, allebei liefdadigheidsprojecten van een gelegenheidsgroep. Mocht je ze even willen herbeleven (niet per se een aanrader, zeker de tweede niet) maar dan kan je hierboven op de links klikken.
55. Het beeld van Monroe dat Warhol schilderde bekijk je hier, hoewel ik me niet kan indenken dat er iemand is voor wie het beeld nieuw is… Wellicht dat de informatie achter de link je nog wat leuke nieuwtjes vertelt.
56. Het gaat in het boek uitgebreid over Warhol en zijn The Factory. Kijk in de New York muziektour naar de locaties van The Factory 1+2. In The Factory organiseerde Warhol een serie live performances waar muziek, dans, kunst en film samenkwamen. Hieronder zie je een impressie hoe dat eraan toe ging.
57. Je bent één klik verwijderd van hét inspiratiealbum van eigenlijk alle (post)punkers: de titelloze debuutplaat van The Velvet Underground.
58. Ik schrijf vervolgens over de cover van deze plaat: Warhols banaan. Bestel de poster hang het op en kijk er de hele dag naar. Of koop ‘m in de vorm van sexy lingerie. Succes gegarandeerd!
59. Ik citeer Lou Reed over Cale en Nico, opgetekend door Bert van de Kamp in 1975. Je leest het volledige interview in deze prachtige OOR-reportage.
60. Sweet Jane van The Velvet Underground werd een bescheiden hit en, net als de band zelf, pas later op waarde geschat. Rolling Stone vond er in 2011 een plekje voor in hun lijst met 500 Greatest Songs of All Time. De liveversie op een soloalbum van Lou Reed zorgde later voor hernieuwde interesse. Je moet dan wel door een extra gitaarsolo van 3,5 minuut bijten.
61. Zie 59
62. Zie 26 van het vorige hoofdstuk.
63. New York stond aan de wieg van punkmuziek en als je dat in levenden lijve wil ervaren, doe dan de New York muziektour en check deze punkhotspots!
64. Klassieke quote van producer Brian Eno. Om de invloed van The Velvet Underground duidelijk te maken sprak hij de legendarische woorden: “Everyone Who Bought One of Those 30,000 Copies Started a Band”.
65. Over de livestatus van Iggy en bijbehorende anekdotes lees je in OOR 6, 2020. Een klassieke Iggy Pop-performance van I Wanna Be Your Dog vind je hier. Omdat hij de helft van het nummer met de broek op zijn enkels staat, moet je wel even tegen YouTube zeggen dat je 18+ bent.
66. Bowie schreef The Jean Genie als ode aan Iggy Pop (bron: OOR 6, 2020) en Queen Bitch als ode aan The Velvet Underground (bron).
67. Deze quote van Iggy Pop lees je in OOR 6, 2020.
68. De anekdote over Iggy Pop in Paradiso waar ik bij stil sta in het boek, wordt hier kort aangehaald door Hester Carvalho. Ik schrijf in de regel ervoor over het Toppop-optreden. Beelden daarvan staan (tijdelijk) op NPO Start (25:25 min.).
69. De debuutplaat Ramones van de Ramones is een klassieker onder de punkplaten en daarom ga ik er via bovenstaande link verder op in dan dat er ruimte voor was in mijn boek.
70. Een eeuw popmuziek is een fantastisch boek van Gert Keunen over de muziekgeschiedenis. Gaat iets minder diep in op specifieke thema’s zoals in mijn boek, maar geeft juist een fraai beeld van de hele popmuziek en leest bovendien lekkerder weg dan popencyclopedieën. In dat boek vind je de quote van Tommy Ramone waarnaar wordt verwezen in het boek, dat origineel uit dit werk van Marc Didden (Humo) komt.
71. De bron van de quote van Dee Dee Ramone uit mijn boek vind je hier.
72. Een voorbeeld van Dee Dee’s legendarische “one two three four” zie je in deze live-uitvoering van Blitzkrieg Bop.
73. Foto’s van CBGB vind je voldoende online, maar deze verzameling van de toenmalige huisfotograaf is een prima vertrekpunt. Ik nodig je uit ook gewoon eens CBGB in Google Images in te toetsen en je te wanen in de New Yorkse punkjaren.
74. In dit Volkskrant-artikel deelden drie bezoekers van de Ramones’ eerste Nederlandse concertreeks hun ervaringen. Eén van hen is Erik de Jong (Spinvis) en zijn quote haal ik aan in het boek.
75. Toen de Talking Heads nog écht punk waren, oogsten ze succes met Psycho Killer. Een oude demo uit 1975 daarvan vind je hieronder. Erg cool om te horen. Groot verschil met de versie die uiteindelijk zou worden uitgebracht is de spraakmakende “fa-fa-fa-fa-fa” die extra is benadrukt, een belangrijke succesfactor van de single. Vraag de dj op een dansfeest eens of hij dit nummer opzet en het geluid naar beneden doet bij de fa’s en ik beloof je dat iedereen meeschreeuwt.
76. Niet alleen Velvet-spots kan je zelf verkennen in New York, óók Ramones-spots. Lees het in de New York muziektour, kost niets. Behalve het vliegticket dan natuurlijk…
77. Ook de Nederlandse Bettie Ringma hing veel rond in de CBGB en maakte deze fotoreportage van zichzelf met alle helden van deze scene. Geweldig.
78. Dat onderstaand nummer voortkomt van twee leden van de Talking Heads is bijna onvoorstelbaar, maar toch is het zo. Achtergrondinformatie hierover lees je in het boek.
Tina was echter niet de eerste blanke vrouwelijke rapper, punkdiva Blondie was haar voor (vanaf 2 minuten hoor je haar rappen).
79. Een foto van Blondie als Playboy Bunny (toen nog niet blond) vind je hier.
80. Blondie, haar naam is gevallen… In het boek gaat het er natuurlijk veel vaker over, onder andere over Denis (dat later werd gecoverd door Georgina Verbaan, wat kan ze goed acteren hè?). Denis zorgde voor een prachtige anekdote die ik aanstip in het boek, gerelateerd aan Molukse gijzeling in het provinciehuis in Assen in 1978. De bron van dat verhaal vind je in dit boek.
81. Ik schrijf over het eerste Ramones-concert in Europa. Hier luister je het Londense concert.
82. Lees hier de bron van de quote die ik noteer in het boek.
83. Hier lees je de volledige recensie van Syb Wynia over de Ramones in Nederland (op de website moet je een stukje naar beneden scrollen).
84. Zie 74.
85. Het boek Amsterdam RAW! toont prachtige foto’s van de punkscene in Amsterdam.
86/87. Meer over Panic zie je in deze aflevering van Andere Tijden (vanaf 9 minuten). Hier zie je meer over het optreden in CBGB (vanaf 13 minuten) en over het legendarische Paradiso-optreden waar Peter Panic in brand vloog. In deze podcast wordt uitgebreider stilgestaan bij het ‘brandoptreden’. Er zijn helaas geen beelden van, wel een geluidsfragment (het heeft nog nauwelijks views, dus als je nu kijkt ben je een early adopter).
88. Lees hier over Henk Beckers theorieën over verschillende generaties, inclusief de verloren generatie.
89. Op deze plek lees je meer over Punk in Utrecht, waaronder de quote van Erik de Jong waarnaar wordt verwezen in het boek en het verhaal over Tonny Hol en Sarasani. Leuk geschreven artikelen door Mark Roos.
90. Meer over Van Agt Casanova (“seks wordt obscuurder, neuken kost geld”) lees je op deze site over ondergewaardeerde liedjes.
91. In het boek staan twee quotes van G.W. Sok. De eerste vind je in het boek Club Risiko van Fred de Vries en de tweede in deze documentaire. Ik tip: lees/kijk ze allebei van begin tot eind!
92. De quote van Crass over de Rondos die ik aanhaal in mijn boek komt uit het boek The Story of Crass. Lees hier de passage die wordt aangehaald. De quote daarvoor uit de Rondos-biografie lees je hier. De lezing van de Rondos lees je hier. En nu we het toch over de Rondos hebben… hier zie je de ‘polio’-kaart, kan je misschien naar huis sturen. Sowieso een tip om een uurtje op de website van de Rondos rond te kijken, het geeft een prachtig beeld van de band. Check bijvoorbeeld dit affiche van Rock Against Religion inclusief de typisch Rotterdamse en weinig verhullende tekst: Pleur op met je godsdienst.
93. Over Hugo Kaagman, het ontstaan van de Koekrant en hoe zijn interesse voor punk begon, lees je verder op zijn website.
94. In dit artikel lees je de anekdote die ik aanhaal in het boek.
95. Meer weten over Gallerie Anus en de Nederlandse punkfanzines? Dan heb ik een paar tips. Allereerst dit artikel in De Groene Amsterdammer. Een nog beter beeld krijg je als je voor 5 euro de hele punkeditie leest uit maart 2012. De docu Punk in Nederland is zeker de moeite en vanaf minuut 40 gaat het concreet over Dr. Rat, Kaagman en Ozon. Deze en deze foto geven een goed beeld van de tijd en de galerie. Als je meer wil lezen over Dr. Rat is het boek van Martijn Haas over hem (Dr. Rat: Godfather van de Nederlandse graffiti) een absolute aanrader. Tot slot is deze korte aflevering van de VPRO-documentaire Generatie ’77-’84 met Diana Ozon informatief en leuk.
96. De Amsterdamse platenwinkel No Fun was een begrip. Check zeker deze korte VPRO-video daarover.
97. Dirk van Weelden beschreef in zijn boek Van Hier Naar Hier het concept ‘tactisch negativisme’.
98. Naar mijn smaak de meest legendarische Nederlandse punkplaat: Disturbing Domestic Peace van The Ex. Let zeker ook op het coverbeeld. Voorbeeld van de legendarische melding op de cover “betaal niet meer dan fl. 10,-“ zie je hier.
99. Jules Deelder blikt hier terug op het legendarische VPRO-programma Neon waarover ik het uitgebreid heb in het boek. Het boek No Future Nu van Leonor Jonker is de moeite waard om te lezen. Hierin lees je ook een ingezonden brief in de VPRO Gids.
100. Hier kijk je de hele aflevering van Neon waarover ik schrijf. Doe jezelf een lol en kijk het van begin tot eind. Het geeft zo’n goed beeld van de tijd. Als je alleen de passage wil checken met de quote van Deelder, kijk dan vanaf 30 minuten.
101. Love Will Tear Us Apart van Joy Division, vandaag de dag hun populairste nummer. Kreeg pas grote bekendheid na het overlijden van Curtis.
102. Track van Johnny Rottens Public Image Ltd. Je merkt duidelijk dat hij zelf ook even klaar was met de doodsimpele punknummers:
103. Helter Skelter was van grote invloed op hardrock. Zie ook bron 33 van het eerste hoofdstuk. Hier zegt Leo Blokhuis het, dus dan is het zo. Hier lees je meer over Helter Skelter.
104. Ik schrijf over de live-uitvoeringen van Siouxsie and the Banshees. Hier voeren ze Helter Skelter uit. Het zou ook op hun eerste plaat verschijnen.
105. Het eerste optreden van The Banshees bestond enkel uit Onzevader, met daarin wat hitjes verwerkt (check setlist). Bovenaan deze pagina zie je hoe zo’n versie eruit zag.
106. Hier lees je meer over de kroonluchter van Siouxsie and the Banshees in Paradiso.
107. Hong Kong Garden, de aanstekelijke eerste single van The Banshees.
108. Ik schrijf in het boek over de gloriejaren van The Banshees. Eén van hun succesvolste platen was Kaleidoscope en het eerste nummer van de b-kant was Christine. De akoestische riff aan het begin van John McGeoch toont de muzikale ommezwaai van de band.
109. Eerste nummer van de pikdonkere vierde plaat van The Cure, die zo exemplarisch start met de openingszin “It doesn’t matter if we all die”.
110. In dit boek (sowieso een aanrader!) zegt Thurston Moore van Sonic Youth: “De jaren tachtig zullen de geschiedenisboeken ingaan als een heel slechte periode voor de muziek, totdat mensen zich realiseren hoe vruchtbaar die ondergrond was”.
111. Op het nummer Warszawa van David Bowie baseerde de band Warsaw hun bandnaam, dat later werd veranderd naar Joy Division. Je leest er veel meer over in het boek. Dat het nummer op Low stond, uit de experimentele Berlijn-periode van Bowie, terwijl Joy Division later met New Order juist die elektronische weg insloeg, mag geen toeval heten.
112. Ik schrijf in het boek over het Berlijnse punkhol SO36. Als je een beetje Duits kan verstaan, dan is deze documentaire over de club in de jaren tachtig zeker de moeite.
113. Wie denkt dat de postpunk onder Nederlandse artiesten in de eighties niks voorstelde, heeft het mis. Het klopt dat het geen grote commerciële successen werden, maar artistiek was het des te meer. Zoals ik in het boek al stel, is het boek Ultra van Harold Schellinx een aanrader om je nóg verder te verliezen in de Nederlandse postpunk. Van ‘binnenuit’ geschreven, wat Schellinx was bandlid van The Young Lions.
114. Muzikanten en dj’s noemden op 3voor12 hun favoriete Nederlandse postpunkbands en dat lees je hier.
115. De beukende industriële beats met luide zang op het experimentele debuut van Einstürzende Neubauten, zorgt ervoor dat de plaat wordt gezien als een klassieker onder de postpunkplaten.
116. Op het U2-forum lees je wat recensies van aanwezige fans over het voorprogramma van Einstürzende Neubauten in De Kuip. Naar mijn smaak spreekt het alleen maar voor een band als U2-fans niet enthousiast over je zijn, maar wie ben ik?
117./118. De quote over de oerkreet van de mensaap alsook de jaloerse blik naar Iggy Pop en The Stooges, komt uit dit interview van Cave met OOR. Check hieronder een optreden van Nick Cave als frontman van The Birthday Party. Lees in dit hoofdstuk verder over Iggy Pop en The Stooges.
119. Nick Cave en Kylie Minogue passen bijzonder slecht bij elkaar en juist daarom werkt dat zo goed.
120. Kippenvel. En dan was ik niet eens bij de uitvaart van Michael Hutchence.
121. In OOR 11 van 2019 kan Nick Cave het niet nalaten om even een tik uit te delen aan de moderne rockmuziek.
122. De aanklacht van Sonic Youth aan Christgau waarover ik schrijf, wordt later van naam veranderd naar Kill Yr Idols. Evengoed een prima nummer en de boodschap was intussen toch wel aangekomen bij Christgau.
123. Commercieel de meest succesvolle Sonic Youth-plaat: EVOL.
124. De beschreven quote over Mudd Club staat in People Magazine van juli 1979. In dit nummer van de Ramones en dit nummer van Talking Heads gaat het ook over Mudd Club.
125. Hier lees je een mooie Humo-recensie over het Sonic Youth-nummer Radical Adults Lick Godhead Style, waar ik me zonder moeite bij aansluit.
126. Het Joy Division-concert in Paradiso waarover ik schrijf, is hier terug te luisteren. Beelden zijn er helaas niet.
127. Joy Division-bassist Peter Hook vertelt hier over de inspiratie van hun nummer Shadowplay op The Velvet Underground:
https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1263944150606467073&lang=nl&origin=https%3A%2F%2Fgeloofdehype.nl%2Fpostpunk%2F&sessionId=d725adc56823841215310d99b4ed3a15c0e0b75b&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px
128. Ik heb even nagedacht of ik in het boek de performance van Curtis wel onglamoureus moest noemen, maar als je het doet dan moet je erachter staan en het ook bewijzen. Hier:
129. Hannett ging als een dwaas te keer tijdens het produceren van Unknown Pleasures (lees verder hierover in het boek), maar hij voelde dat hij die vrijbrief had omdat de bandleden van Joy Division toch geen idee hadden waarmee ze bezig waren. Dat lees je hier. Hier lees je dat Peter Hook zegt dat hun punknummers werden geschrapt en dat ze rond middernacht terug naar de studio moesten voor het opnemen van nieuw werk.
130. Ik ga uitgebreider in op Unknown Pleasures van Joy Division, gewoon omdat het veel meer aandacht verdient dan in het boek past.
131. Na dit nummer dacht iedereen: prima nummer, komt wel goed met New Order. Bleek dat het nummer gewoon nog op de plank lag en door Curtis was geschreven. Gelukkig kwam het later alsnog goed met New Order.
132. Ik schrijf over een legendarisch New Order optreden in Rotterdam. Ik quote Elly de Waard in het boek. Nu is het originele artikel niet meer te vinden online, maar wel als quote op dit forum.
133. Heeeeeeeeeerlijk!
134. Ik stip in het boek even Club RoXY aan. Verder lezen en kijken over RoXY is niet zo lastig op internet. Dit stuk in NRC (“de hipste en mooiste club van Nederland” en “einde van een tijdperk”) en deze video op AT5 zijn zeker de moeite.
135. Over The Fall moet je niet teveel lezen, dat moet je gewoon ervaren. Dit vind ik zelf nou een exemplarisch optreden:
136. In Hacienda – How Not to Run a Club (de titel zegt voldoende) tekent Peter Hook, bassist van Joy Division en New Order, deze quote van Tony Wilson op.
137. Nóg een prettige quote van Wilson, waarvan je de bron hier leest.
138. Control is een prachtige film (IMDB), geregisseerd door Anton Corbijn, over het leven van Ian Curtis. Het geeft een mooi kijkje in zijn leven en problemen. Het zwart-witte decor maakt het af.
139. 24 Hour Party People is een krankzinnige film (IMDB) over het leven van Tony Wilson en The Haçienda. Absolute muse-see voor Madchester-liefhebbers.
140. Lekkere docu over Madchester – The Sound Of The North (1990):
141. Ik schrijf over This Charming Man van The Smiths en dan moet je die kans zeker niet onbenut laten om een video van The Smiths te tonen. Iconische band! Komt ‘ie:
142. I Wanna Be Adored van The Stone Roses doet wat met mensen, zéker in Manchester. Check deze video maar. Als het volledige stadion al de baslijn meeschreeuwt, wat heb je dan nog te willen als band?
143. Qua muzikale bezienswaardigheden is er eigenlijk niet zo gek veel te doen in Manchester, maar er zitten wat pareltjes tussen en eigenlijk is het alleen al de moeite om heen te gaan om de sfeer te proeven. In de Manchester muziektour lees je er alles over.
144. Ik schrijf over The B-52’s – Love Shack. Check hier de clip. Toegegeven, er zijn betere nummers.
145 Op de Gary Numan-fansite lees je meer over Numanair.
146. Ik noem MTV en de eerste clip die daar werd getoond. Het was de clip van het aanstekelijke Video Killed The Radio Star:
147. “Is it my imagination or have I finally found something worth living for? I was looking for some action, but all I found was cigarettes and alcohol.”
148. Inspiratie van Soundgarden, één van de eerste grungebands (uiteraard uit Seattle), was dit nummer van Fab-4.
149. In het boek quote ik uit Nirvana’s boek The True Story. Hier lees je over Sub Pop die als eerste de naam grunge in de mond nam: “Gritty vocals, roaring Marshall amps, ultra-loose GRUNGE that destroyed the morals of a generation”
150. Zie bovenaan, één van de nummers van Temple of the Dog ter nagedachtenis aan Wood.
151. Ik vertel over Vedder en dat hij in een Tivoli-shirt optrad op Pinkpop 1992. Lees er meer over op dit stukje op de Tivoli Vredenburg-website.
152. Verschillende media (klik, klik, klik) noemen de show in 1992 van Pearl Jam het beste Pinkpop-optreden ooit. Niet dat het een wedstrijd is, maar legendarisch is het optreden zeer zeker.
153. In Fox Theater (Atlanta, Georgia) droeg Vedder het nummer Go op aan Kurt Cobain, omdat hij het vermoeden had dat het niet goed met hem ging. Je hoort het hieronder in het begin. Een paar dagen later zou Cobain overlijden.
154. Vedder was gebroken toen hij hoorde over Cobains overlijden en sloeg zijn hotelkamer in puin.
155. Nirvana in Paradiso. Zie hier hoe Cobain tijdens het nummer Love Buzz, een cover van Neerlands trots Shocking Blue, de cameraman wat aandoet (vanaf 2:30 minuut).
156. Het was een schijntje in vergelijking met Rotterdam, twee maanden eerder.
157. Iedereen kent ‘m wel, de voorkant van Nevermind. Maar dit artikel blijft zeer de moeite.
158. Geen vies linkje, maar gewoon het bewijs van de quote dat ik aanhaalde in het boek van Cobain over de seksuele kwaliteiten van Courtney Love (op 21 seconden).
159. Zie boven, iconische cover van Bowies The Man Who Sold The World. Lees in het tijdschrift SPIN van april 1995 verder wat Bowie daarover zei. Check hier het origineel of hier de Unplugged-versie van Nirvana.
160. Legendarisch Top Of The Pops-optreden van Nirvana waarin Cobain bewust verkeerde tekst zingt, de microfoon ‘pijpt’ à la Morrissey en de band bewust verkeerd speelt. Totale anarchie.
161. In het boek beschrijf ik dit optreden:
162. En ook dit optreden:
163. Ik schrijf over Cobains overlijden. De quote “It’s better to burn out than to fade away” uit dit nummer van Neil Young nam Cobain op in zijn afscheidsbrief.
164. Neil Young was hiervan zo van slag dat hij Sleeps With Angels uitbracht.
165. & 166.
De quotes die ik noem bij 165 en 166 in het boek komen van een interview in OOR (november 2019) met Michael Stipe.
167. Hits van Blurs derde plaat.
168. Quote van Blur-frontman Damon Albarn aan NME (1993): “If punk was about getting rid of hippies, then I’m getting rid of grunge!” (bron).
169. Hits van Oasis’ debuutplaat.
170. Oasis heeft duidelijk inspiratie gehaald uit The Beatles en onderstaand minicollege is dan ook leuk om te kijken. Het werd echter too much toen Liam Gallagher riep dat Oasis groter was dan The Beatles. Had hij niet moeten doen, net zoals Lennon zich niet had moeten vergelijken met Jezus.
171. Ik schrijf over een weekendje Manchester in de jaren negentig. Het is ook nu nog steeds een fantastische stad die muziek ademt en waar je enkele legendarische hotspots vindt. Doe gratis de Manchester muziektour!
172. Op 3:20 zie je de broers binnenlopen bij platenzaak Sifters, de zaak die ze ook bezingen in dit nummer. Loop ook even langs deze toko in de Manchester muziektour.
173. Ik schrijf in het boek over de allereerste uitvoering van het nummer Don’t Look Back in Anger. Luister het hier:
174. De titel van het nummer was een verwijzing naar Look Back in Anger, een nummer van David Bowie uit zijn Berlijn-periode, waar Oasis veel inspiratie uithaalde.
175. Quote komt uit de papieren editie van OOR in november 1995 waarin het album wordt gerecenseerd. De bron van de Knebworth-feitjes lees je hier.
176. De Britse versie van Metro noemde in 2015 de 1995-editie van Glastonbury “the most 90s thing ever”.
177. The Verve zal het nummer nooit bedoeld hebben als ode aan Diana, maar toen ze overleed daags nadat Drugs Don’t Work uitkwam, haalden veel Britten troost uit dit nummer.
178. Op Twitter claimde Liam Gallagher dat er maar twee bands waren in de nineties.
https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1271509748953894914&lang=nl&origin=https%3A%2F%2Fgeloofdehype.nl%2Finterbellum-punkrevival-grunge-britpop%2F&sessionId=95739a243961ff6be1fa887d17735c96321f50ec&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px
179. Volgens The Rolling Stones-manager Klein was Bitter Sweet Symphony gebaseerd op hun single The Last Time. Oordeel zelf maar…
180. Latere Stones-manager Joyce Smith vond het onzin en gaf de rechten terug aan The Verve.
181. Fijn optreden van The Verve op Pinkpop.
182. Quote uit het boek dat ik niet zal herhalen, maar waarvan je hier de bron leest.
183. If You Tolerate This Your Children Will Be Next
184. Recensie van Simplon over Green Day.
185. Twee kneiters van Green Day: When I Come Around en Basket Case.
186. Recensies van New York Times en All Music over Dookie.
187. Ik pak zomaar één van The Offsprings singles:
188. Let op de t-shirtkeuze van Dexter Holland in de clip van Self Esteem.
189. Time Bomb van Rancid:
190. Hits van No Doubt: Don’t Speak en Just A Girl.
191. Luister hier de hele plaat Punk in Drublic (vrij naar “drunk in public”) uit 1994:
192. Wees eerlijk, je hoort toch duidelijk Ob-La-Di, Ob-La-Da in dit nummer?
193. The Saints are Coming, een samenwerking van Green Day en U2, en een cover van punkband The Skids.
194. Someday van The Strokes. Luister en huiver.
195. Lees hier het opinieartikel van Paul Scheffer in NRC Handelsblad (januari 2000) waarin hij rept over “het multiculturele drama”. Het droeg bij aan een onstuimig immigratiedebat in de jaren erna.
196. Ik mopper een beetje dat veel artiesten, zoals Pharrell, geen muziek maakten dat pasten bij het tijdsbeeld. Onderstaande video vanuit een vluchtelingenkamp in Irak laat zien dat de broodnodige afleiding soms ook juist prettig kan werken.
197. Treed in de voetsporen van The Strokes in de New York muziektour.
198. Ik citeer Strokes-bassist Nikolai Fraiture in het boek en de bron lees je hier. Het gaat over dit heerlijke nummer:
199. Ik noem in het boek dat Strokes-gitarist Nick Valensi bang is dat The Cure het niet zou accepteren dat ze veel baslijnen letterlijk hadden overgenomen. De bron lees je hier.
200. Check onderstaand nummer van Tom Petty & The Heartbreakers waar The Strokes’ Last Nite op is gebaseerd. Vond Tom prima trouwens.
201. Mag ik in de categorie klassieke punkalbums: Is This It? (Het vraagteken hoort bij de zin, niet bij de naam van het album.)
202. Ik citeer in het boek wederom Valensi, deze keer uit OOR 4 in 2020 en daarna uit dezelfde editie Strokes-drummer Fabrizio Moretti.
203. Check hier NME’s Top 50 beste platen van het decennium met The Strokes op 1 en The Libertines op 2.
204. New York City Cops, live altijd een feestje.
205. NRC: “Niet vaak wordt een belofte zo verpletterend ingelost.” Zei ik toch.
206. Over Doherty’s arrestatie waardoor de band op het festival H2002 zonder hem moest optreden, lees je in dit boek. Sowieso een pareltje waar al mijn anekdotes over Doherty vandaan komen. Om het toch een beetje leuk te houden, hieronder een exemplarisch hitje van The Libertines: What A Waster.
207. Britse tabloids raakten niet uitgesproken over Pete Doherty en zijn drugsproblemen. Dieptepunt was deze cover van The Sun met een treurig beeld van Doherty en de tekst “Doherty in his cell. And, guess what, he’s on heroin.”
208. De Freedom Gig van The Libertines was historisch, op de avond na Doherty’s vrijlating waarin hij in de tussentijd ook nog de ruzie met Barât bijlegde.
209. Nog zo’n knaller van The Libertines.
210. Quote komt uit dit BBC-interview met Barât.
211. De Amy Macdonald-anekdote komt uit dit boek (sowieso een aanrader).
212. Weinig nummers die festivalweides zo kunnen inpakken als Reptilia. Zie vooral deze uitvoering:
213. Toen Courtney en Julian Casablancas moe werden van de Cobain-vergelijkingen, bracht Courtney Love dit nummer uit. Luister het vooral niet als je goede muziek wil blijven luisteren.
214. De bron van de Strokes-aantijging die ik beschrijf.
215. Jarvis Cocker van britpopband Pulp speelt samen met The Strokes het nummer Just What I Needed (een cover van The Cars).
216. Casablancas verzorgde de titeltrack van Rave On Buddy Holly. Zie hier:
217. Turner zingt de genoemde zinsnede al op 27 seconden, maar de rest van het nummer afluisteren is zeker geen straf.
218. Laat je niet misleiden door de eerste paar seconden van de video, maar in deze video zie je Turner en Kane dansen bij een concert van The Strokes. Vervolgens zie je wat Arctic Monkeys-uitvoeringen van Strokes-nummers.
219. Turner over Is This It: “I remember I used to play that first album in college all the time, when our band was first starting. Loads of people were into them, so loads of bands coming out sounded like them. And I remember consciously trying not to sound like The Strokes, deliberately taking bits out of songs that sounded too much like them, but I still loved that album.”
220. Het verhaal over de cover van Morning Glory tijdens de middelbare school komt uit dit boek – net als veel andere passages uit het Arctic Monkeys-stuk. Lees dat boek als je ook wild bent van AM.
221. 6:11 minuut van deze radioshow noemt Liam Gallagher ‘het’.
222. “An old Monkeys tune” met een Oasis-afsluiter. Kan alleen Turner.
223. Komt uit hetzelfde boek als bron 220.
224. Brakke beelden van Reading 2005, een half jaar voor de eerste plaat uitkwam. Zie hoe bekend de nummers al zijn.
225. Mag ik in de categorie klassieke punkalbums: Whatever People Say I Am That’s What I’m Not.
226. Deze quote, die de invloed van de Arctic Monkeys op de britse muziek mooi omschrijft, komt van NME. Je leest het hier.
227. Zomaar een wijze tip van podiuminfo.nl.
228. De Arctic Monkeys doen waar ze zin in hebben tijden awardshows. Kijk bijvoorbeeld eens deze en deze video. Deze foto verwijs ik naar in het boek.
229. Hier speelt de band het nummer 505 samen met Miles Kane
230. Nog één quote uit dezelfde bron als 220.
231. Heerlijk nummer van The Last Shadow Puppets met Russische invloeden (Back In The USSR!).
232. Hier het ‘volledige’ concert dat ik beschrijf in het boek, inclusief de Beatles-cover Come Together: een ode aan de Britse muziek.
233. In de Sheffield muziektour treed je in de voetsporen van de Arctic Monkeys.
234. Grootste hit van de zesde Arctic Monkeys-plaat uit 2018.
235. Quote klopt echt, lees dit maar eens.
236. De bron van deze quote vind je hier.
237. Je kan echt niet over de postpunkrevival kletsen zonder Take Me Out op te zetten:
238. Ik haal in het boek Price of Gasoline, This Modern Love en Helicopter aan. Vooral de laatstgenoemde sloeg aan bij het publiek. Kijk bovenaan deze pagina een toffe uitvoering van Helicopter op ‘Glasto’. Zie hieronder een fraaie live-uitvoering van ‘Price of Gas’:
239. Ik schrijf in het boek wat Okereke van Oasis vindt. Wat ik even niet vertelde was dat Oasis begon, maar dat moge geen verrassing zijn. Zij noemden Bloc Party “indie shit” waarna Okereke ze natuurlijk wel moest terug pakken. Check dit.
240. I Predict A Riot!
241. Hitje van Maxïmo Park:
242. Hier lees je meer informatie over Maxïmo’s Newcastle Brown Ale.
243. De Editors werden in 2007 gekozen tot 3voor12 Song van het Jaar met dit nummer:
244. Dit nummer van Bowie bood de inspiratie voor de bandnaam The Kooks.
245. Heerlijk nummer van The Kooks.
246. Hier lees je het verhaal dat ik beschreef in het boek. En als we het dan toch over The Hives hebben… Knappe jongen die met dit nummer kan blijven stilstaan. (Let ook op die kleding!)
247. Deze quote uit de eerste Rolling Stone las ik in dit boek van Robert Palmer.
248. Check hier de Rolling Stone-cover met Dr. Hook and the Medicine Show erop en luister het nummer.
249. The Vines zetten zo’n slechte show neer dat EMI een advertentie plaatste in OOR waarin ze zeiden dat de eerste show van Nirvana ook niet echt best was. Zo’n advertentie, dat is pas niet best… Check de advertentie via deze 3voor12-link.
250. Goeie ouwe tijd, ruim voordat voetbalsupporters er inspiratieloze tribuneliedjes van gingen maken.
251. Ik noem drie Interpol-nummers in het boek. Waarom ik onderstaande uitlicht op deze plek? Gewoon omdat het een moddervette plaat is!
252. Zet onderstaande clip even stil op 1:20. Daar zie je op het New Order-drumstel waar The Killers hun bandnaam vandaan haalde.
253. Het eerste nummer dat The Killers vliegensvlug opnamen. Daarover lees je meer in het boek. Mr. Brightside werd een groot succes.
254. Shadowplay van The Killers, een Joy Division-cover speciaal gemaakt voor de film Control.
255. “Money is a sandpit of the soul.” Dat moet van de dichters van Fontaines D.C. komen. Luister deze antikapitalistische quote in dit nummer:
256. Schattingen lopen wat uiteen (klik – klik) maar een artiest verdient nog geen cent aan een stream op Spotify.
257. In deze 3voor12-podcast wordt door muziekjournalisten Atze de Vrieze en Niels Aalberts uitgebreid gesproken over Spotify. Sowieso leuke en leerzame kost met de nodige nuances. Hier hoor je ook het geschatte percentage streamingsinkomsten ten opzichte van cd of vinyl. Ik geloof dat deze goed ingevoerde journalisten daar niet ver naast zitten.
258. Lees hier hoeveel euro van de Spotify-omzet in Q1 2020 terugvloeide naar de artiesten.
259. Spotify is extreem belangrijk voor de ontwikkeling van muziek, daarom dat ik daar in het boek zo uitgebreid bij stilsta. Zo keert Spotify pas geld uit als er 30 seconden wordt geluisterd naar een stream (bron).
260. Nina Simone ooit zei: “You can’t help it. It’s an artist’s duty is to reflect the times” (bron).
261. “When it happens, let it happen” van Tame Impala. Geen postpunk, maar het geeft een beeld van het tijdsbeeld waarover ik schrijf in het boek en het is gewoon een extreem lekkere plaat.
262. Tot groot ongenoegen van The Clash-fans bleek Boris Johnson fan van The Clash.
263. Afzetten tegen hokjes en genres is van alle tijden, Joe Talbot van IDLES wil ook niet in het punkhoekje geduwd worden. Lees ook dit interview. Of de titel, is voldoende.
264. IDLES’ nummer over vluchteling Danny Nedelko snijdt dwars door je ziel. Zeker vanwege het urgente geschreeuw.
265. Gewoon een prettig nummer van de opkomende postpunkformatie Squid.
266. Een ander hitje van hun heet The Cleaner. Hier lees je een interview met ze hierover.
267. Check hier vier muziektours in steden waar ik ben geweest.
268. Postpunkband Shame is volgens The Guardian “Britains most exciting new band”.
269. En volgens NRC simpelweg een branieband. Luister er maar gewoon naar en oordeel zelf:
270. De postpunkers van black midi geven aan hoe belangrijk de rol van Brexit is in de opkomende muziekstroming. “We hebben met de band nog nooit iemand ontmoet die vóór de Brexit is.” (Volkskrant)
271. Een van de meest veelbelovende bands is Sports Team (Volkskrant: “Zo groot als The Libertines of Arctic Monkeys? Wees niet verbaasd.”) Kijk hier naar hun nummer The Races.
272. Mooie recensie in Volkskrant over Sports Teams debuutplaat.
273. The Guardian beschreef ze als volgt: “The impressive six-piece bring middle England’s romance and ennui to life, and are a reminder of why guitar bands work” (link).
274. HANG YOUTH wil het systeem kapot maken.
275. De grootste hit tot nu toe van wellicht de meest gearriveerde postpunkband uit deze nieuwe revival: Fontaines D.C. – Boys In The Better Land
276. Openingsnummer van Dogrel en heerlijke videoclip.
277. De quote over de invloed van ‘The Velvets’ op Fontaines D.C. is te lezen in OOR 12, 2019.
278. De quote over de invloed van Girl Band op Fontaines D.C. is te lezen op The Daily Indie.
279. Interview met Fontaines D.C. na het uitkomen van hun tweede plaat A Hero’s Death lees je in OOR 7.
280. Heerlijke show van Murder Capital op 3voor12 Song van het Jaar 2019. Check ook meteen die van Sports Team.
281. De bron hiervan vind je in dit fantastische en vuistdikke boek, waarin onder andere muziek tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt besproken.
282. The Clash’ Should I Stay or Should I Go werd weer actueel in Brexit-tijd. Net als Anarchy in the U.K. natuurlijk.
283. Check deze bron over de prijs die door labels wordt betaald voor de backcatalogus van grote muzikanten.
284. Oké, die tweets van Alyssa Milano krijg je zelf wel gevonden. Maar dit artikel geeft goede duiding van de viral tweets waarover ik in het boek schrijf.
285. Kurt Cobain haalde zijn inspiratie van Smells Like Teen Spirit van Kathleen Hanna – frontvrouw van Bikini Kill. Het verhaal daarover lees je hier.
286. Check het plaatje hieronder, gestolen uit dit filmpje.
287. Check hier een Tegenlicht-aflevering met Abel aan het woord en hier de aflevering van On Stage waar hij te gast is – allebei op NPO Start.
288. De betreffende NRC-recensie lees je hier.
289. De bron van het hete nieuws dat Paradiso stuk ging door HANG YOUTH.
290. De aftermovie van het Woonprotest check je hier met dus dat heerlijke HANG YOUTH-nummer eronder. Luister dat nummer hier maar eens:
291. Luister en huiver.
292. Ja, HANG YOUTH eist onmiddellijke verbetering van alles. Jullie hebben 24 uur die gisteren al ingingen. Typisch HY-interview. Check hierrr.
293. Lees hier over het Protestfest, hier over het Kutfeest en hier over de Vulvaverse.
294. De podcast ‘Op bedevaart naar de Haçienda’ luister je op Spotify en hier lees je er meer over.