Je denkt bij Wimbledon al snel aan het heilige gras en de rituelen (witte outfits, aardbeien met slagroom). Ik denk nog altijd aan de wedstrijd tussen Krajicek en de (toen) onoverwinnelijke Pete Sampras. Niet alleen omdat Krajicker in straight sets won, maar vooral doordat Cliff Richard ging zingen.
Het was geen gepland optreden, geen halftime-show, geen marketingstunt. Het was puur toeval. De regen zorgde voor een pauze van ruim drie uur, lang genoeg om zelf de meest geduldige tennisfan onrustig te maken. En terwijl de spelers op adem kwamen en het publiek onder de tribunes probeerde te schuilen, besloot Sir Cliff – die er toch was – de microfoon te maken.
Wat volgde was een soort mini-concert. Vanaf zijn plek in de royal box leidde Cliff Richard de menigte in een spontane sing-along. Hij begon met Summer Holiday, die zomerse klassieker die iedereen kent, en vervolgde met hits als Living Doll, The Young Ones en Bachelor Boy. Velen deden enthousiast mee, waardoor het heilige centre court van Wimbledon voor even was omgetoverd tot een openlucht podium.
Het effect was magisch. In plaats van te klagen over de regen, zong het publiek mee. Fans van tennis én van popmuziek deelden een paar onverwachte minuten van collectieve vrolijkheid. De verbinding van sport en muziek die veel aanwezigen en kijkers niet gauw meer zullen vergeten, zéker niet omdat Krajicek een paar dagen later de beker omhoog hield.