Muziektours - Muziek is het antwoord.nl

GELOOF DE HYPE! – Muziektours

Voor de echte muzieknerds heb ik in vier toonaangevende muzieksteden een zwik bezienswaardigheden verzameld. Geen toeristische muziektour in een busje met een hijgerige gids, maar ik deel de locaties zodat je er zelf een wandeltocht kan samenstellen. Sommige spots zijn allang verdwenen of vergane glorie, maar het gaat natuurlijk om het gevoel van ‘even in de voetsporen treden’ en de geschiedenis voelen…

Manchester

Tijdens het benefietconcert na de terroristische aanslagen in Manchester (2017, na het concert van Ariana Grande) werd duidelijk dat hét antwoord van Manchester op terrorisme popmuziek was. Niet verwonderlijk gezien de extreem rijke muziekgeschiedenis (waarover je ongetwijfeld al hebt gelezen in GELOOF DE HYPE!) met onder andere The Haçienda, The Factory, The Smiths, Joy Division, Oasis, New Order… Helaas is het in de stad flink puzzelen om ‘Madchester’ op waarde te schatten, want de stad wordt al jaren ontsierd door nieuwbouw en hijskranen. Hierdoor zijn veel historische spots verdwenen of erg goed verborgen. De eerste zin van het eerste nummer van de eerste plaat van Joy Division, Disorder, luidt “I’ve been waiting for a guide to come and take me by the hand.” Laat ik dat maar doen op deze pagina.

Allereerst vier kijktips, nee, must-sees!

Zonder twijfel de meest iconische film over Madchester is 24 Hour Party People (2002, IMDB) over de opkomst en de ondergang van het label Factory Records en de nachtclub The Haçienda. Glansrol voor Steve Coogan als Tony Wilson.
De documentaire Madchester – The Sound of the North is wat minder gepolijst, maar geeft een fantastisch beeld van de scene én staat op YouTube.
Anton Corbijn regisseerde de film Control (2007, IMDB) over het leven van Joy Division-zanger Ian Curtis, volledig in zwartwit. Het toont een prachtig inkijkje in de opkomst en ondergang van de band, alsook de persoonlijke problemen van Curtis. Legendarisch zijn de scènes met Tony Wilson en het optreden in de Lesser Free Trade Hall – waar ik uitgebreid bij stil sta in het boek.
De Oasis-documentaire Supersonic (2016, IMDB) schetst het succesverhaal van deze band aan de hand van prachtige anekdotes. Hoe kon een zootje ongeregeld uit een arbeiderswijk van Manchester binnen drie jaar uitgroeien tot de grootste Britse rocksensatie sinds The Beatles?

https://www.youtube.com/embed/B3-4yH8ZZyoDocumentaire: Madchester – The Sound of the North

En dan de tour…

Het strijdtoneel van Madchester, zoals uitgebreid in het boek beschreven, was natuurlijk The Haçienda, Tony Wilsons wereldberoemde nachtclub. Ik begin maar direct met het slechte nieuws: de club is naar de grond. Schrale troost: je kan nu kijken naar Haçienda Appartements, een appartementencomplex dat op dezelfde plek is gebouwd. Tony zou zich omdraaien in zijn graf… In mijn podcastserie ‘Op bedevaart naar de Haçienda’ leer je alles over de club en doe ik live verslag vanaf die plek.
Als je de Lesser Free Trade Hall wil bezoeken, je weet wel: van dat ene legendarische Sex Pistols-concert dat veel grote artiesten (lees in boek) zou inspireren, dan heb je ook pech. Het is nu een Radisson hotel. Je kan er wel effe langswippen.
Hetzelfde lot overkwam The Boardwalk, niet te verwarren met The Boardwalk in Sheffield. In deze voormalige club traden de grootste bands op. Onder andere de eerste drie concerten van Oasis waren hier. Je zou willen dat je erbij was… Ook op de plek van deze club staan nu enkel nog appartementen. Een ‘blue plaque’ op de muur naast nummer 21 herinnert aan de goeie ouwe tijd. Best wel sneu, toch?

Iets beter nieuws is er voor Wilsons iconische label Factory Records. Het hoofdkantoor van de platenmaatschappij van onder andere Joy Division en New Order, nauw verwant met The Haçienda, bestaat nog. Het is nu een club waarvan Peter Hook (yep, de bassist van New Order) mede-eigenaar is: FAC 251.
De op de plek waar Factory in 1978 werd opgericht, het woonhuis van mede-oprichter Alan Erasmus, vind je nu een ‘blue plaque’. Funfact: hij woont er nog steeds: 86 Palatine Rd.
Die andere oprichter, Tony Wilson, zette zijn eerste stappen bij Granada TV in de Granada Studios. Je raadt het al: bestaat niet meer. Wat er over is, wordt steeds beperkter…
Er mag dan wel een hoop naar de grond zijn, uniek in de stad zijn de murals: muurschilderingen van iconen. Je vindt er anno 2022 hier een van Tony Wilson, hier van Ian Curtis en hier van Peter Saville.
Legendarisch is de Epping Walk Bridge. Hier namen de heren van Joy Division een bandfoto die werd gebruikt als cover van het compilatiealbum The Best Of Joy Division. Overgebleven Joy Division-bandleden zijn sinds het overlijden van Curtis op de bres om de brug naar hem te vernoemen en stellen Ian Curtis Memorial Bridge voor. Locals helpen je graag om een foto te maken, zij schatten het op waarde in.

Recensie van de fotograaf, 40 jaar later:

https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1263941472438583301&lang=nl&origin=https%3A%2F%2Fgeloofdehype.nl%2Fmanchester-muziektour%2F&sessionId=20c0ccbcbc8eaac32a1bf207e41bd8bfd794ca3f&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px

Het graf van Curtis, met daarop de klassieke tekst Love Will Tear Us Apart, vind je buiten de stad (Macclesfield Cemetery, niet op loopafstand). Volg de pijlen op de begraafplaats. En hou je in, de steen is al vaker gestolen.
Als je toch zover bent afgedwaald en Curtis-fan bent, dan kan je ook naar Curtis’ voormalige huis. Klassieker voor degene die de film Control (die hier ook is opgenomen) hebben gezien. Je krijgt vanzelf een knoop in je maag bij het zien van dit huis, met in je achterhoofd de scène dat hij zichzelf van het leven berooft.
Als je toch bent afgedwaald en op zoek bent naar oude Joy Division-plekkies: dwaal dan ook zeker af naar Strawberry Studios te Stockport. Hier nam Joy Division hun eerste plaat Unknown Pleasures op, onder bezielende leiding van producer Martin Hannett. Was ooit het thuis van 10cc…
Factory Records begon (FAC 1) met het hosten van dansavonden in de Russell Club. Dat lag aan de Royce Rd. Je raadt het al: bestaat niet meer.
De onmisbare plek voor The Smiths-liefhebbers is Salford Lads’ Club. Hier namen de bandleden een iconische foto op die wordt geplaatst op de binnenkant van de cd/lp van de iconische plaat The Queen is Dead. Ook neemt de band regelmatig shots hiervan mee in hun videoclips. Binnen is door een hobbyist een klein Smiths-museum gemaakt. Ik geloof dat ‘ie alleen ‘s zaterdags open is tussen 11 uur en 14 uur. Kortom, goed mikken of even smekend contact opnemen van tevoren. Geneer je niet voor een imitatiefoto, je bent niet de eerste…

The Ritz (nu: O2 Ritz) is een evenementenlocatie waar regelmatig leuke shows geprogrammeerd staan. Hier speelden The Smiths hun eerste gig. Optredens in een sfeervollere ambiance vind je aan de overkant bij Gorilla of om de hoek bij The Temple. Als je graag bandjes wil zien is het wijs om zeker ook de agenda van The Deaf Institute, iets verderop in de stad, te raadplegen.
Gelukkig vind je in Manchester nog veel goede pubs (bijvoorbeeld Port Street Beer House, Piccadilly Tap en Beermoth). De barstreet van Manchester heet Oldham Street, doorspekt met typische Britse kroegen. The Crafty Pig is een aanrader maar Night & Day Cafe mag je zeker niet overslaan. Overal heb je goede kans om ‘s avonds livemuziek aan te treffen, maar bij Night & Day is het eigenlijk een zekerheidje. In deze kroeg werd ook Elbow ontdekt. Hou als muziekliefhebber trouwens continu je oren en ogen open, je vindt hier overal verwijzingen naar muzikale helden.
Andere goede kroegen: op deze plek op Oldham Street zat ooit Dry (FAC 201) van Wilson. Op deze plek vind je de distilleerderij van Manchester Gin. Hier drink je aan de bar Haçienda Gin. Eerlijk is eerlijk, dat smaakt goeeeeed!
Tegenover Night & Day Cafe, dus midden op Oldham Street, vind je Piccadilly Records. Sinds 1978 een van de beste onafhankelijke platenwinkels.
Om in de platenzaken te blijven: Sifters Records moet je eigenlijk ook even bezoeken, van Oasis’ nummer Shakermaker (“Mister Sifter sold me songs, when I was just 16.”). De gebroeders Gallagher komen je nieuw gekochte plaat waarschijnlijk niet signeren, maar de verkoper doet daar niet moeilijk over. In de videoclip (op 3:18) zie je een fragment ervan.

Het Hard Rock Cafe in Manchester is, onder andere met een uitgestald Noel Gallagher kostuum, een klein museum. Je vindt er unieke platen, gitaren en andere dingen aan de wand. Ik ben normaal niet zo van de Hard Rock cafés (inderdaad, vanwege die vreselijke kledinglijn) maar deze is zeker de moeite. En als je na een paar pints de kroeg uitloopt, loop je zo het voetbalmuseum of de kathedraal in, net waar je zin in hebt.
De plek waar de aanslagen waren in 2017 was Manchester Arena en op deze plek zijn vaker grote shows.
In het City of Manchester Stadium (het stadion van Manchester City) gaf Oasis een groots optreden voor 60.000 man, dat werd vastgelegd in de zeer geslaagde rockumentaire Lord Don’t Slow Me Down (2007, IMDB).
In het Old Trafford Cricket Ground vinden regelmatig concerten plaats, onder andere het benefietconcert na de aanslagen in 2017.

Ja, wil je het echt weten? Ok ok, maar gedraag je… De historische coverfoto van Definitely Maybe is geschoten op 8 Stratford Avenue. Binnen inderdaad. En nee, de bewoners hebben ongetwijfeld geen zin in mensen die aanbellen.

Sheffield

De Arctic Monkeys zijn vaandeldragers van de postpunkrevival (ok ok, samen met The Strokes). De muziektour door Sheffield is er een voor de hardcore Arctic Monkeys-fan. Je moet een echte fanaat zijn om speciaal hiervoor af te reizen vanuit Nederland naar Sheffield (toegegeven, ik heb het gedaan), maar als je toch in de stad of in de buurt bent (bijvoorbeeld in Liverpool of Manchester, allebei eenvoudig per trein te bereizen), heb ik enkele tips op een rij gezet.

The Leadmill. Direct naast het station vind je The Leadmill. Hier vonden verschillende gigs plaats van grote artiesten en natuurlijk ook een aantal van de Arctic Monkeys. Eén van die historische optredens beschreef ik in het boek GELOOF DE HYPE! Ook vandaag de dag staan er nog een hoop mooie bands geprogrammeerd, dus check zeker even wat er staat als je er bent!
Workstation. Dit is er eentje voor de kenners. Op het dak van dit gebouw en rondom het gebouw is de clip van Leave Before The Lights Come On opgenomen. Hoe je precies op het dak komt, moet je zelf even uitzoeken 😉

https://www.youtube.com/embed/SEukS2YN9B8Als je toch de clip kijkt, let dan op Matts acteerkwaliteiten op 3:48.

Ambulo. ‘All Day Cafe’ tegenover het station en The Leadmill in de Sheffield Town Hall. Naar mijn smaak ietwat sfeerloos, maar de eigenaar is Matt Helders. Wie weet tref je hem… Even koffietje hakken en daarna lekker doorlopen. Aan het eind van de Town Hall vind je Sheffield City Hall en Sheffield Legends, waar de Arctic Monkeys gek genoeg (nog) ontbreken. Joe Cocker vind je er wel (check).
Park Hill Flats. Flatcomplex aan de andere kant van het station, typische arbeiderswijk in Sheffield. Hier zijn de opnames geschoten voor de videoclip When The Sun Goes Down en verschillende shots, waaronder de beginscene, van de film Scummy Man. De reden is vrij eenvoudig: dit werd altijd het red-light-district genoemd onder de locals. Inderdaad de thematiek van het nummer.
The Boardwalk. Legendarische plek. Alex werkte hier en ongetwijfeld daarom traden de Arctic Monkeys hier in de beginjaren vaak op. De demo’s die ze hier uitdeelden werden online verspreid en droegen bij aan hun populariteit, zoals uitgebreid beschreven in het boek. Deze zwik demo’s werd Beneath the Boardwalk genoemd. Het viertal schoot hier ook een iconische bandfoto. Helaas is de plek nu dicht. Je kan nog wel deze iconische foto namaken zoals wij hieronder :-). Oh en in de seventies vond hier het eerste optreden van The Clash plaats, in het voorprogramma van Sex Pistols.
(Niet te verwarren met The Boardwalk in Manchester.)

In 2fly studios nam de band de eerste demo’s op, te horen op Beneath the Boardwalk. Toen lagen de studio’s nog op John Street, nabij het voetbalstadion van Sheffield United. Als je er langsloopt hoor je waarschijnlijk nog wel een bandje spelen. 2fly studios zit al een poosje op een andere plek, daar kan je natuurlijk ook even langswippen. De studio heeft zelf ook een verhaal over de Arctic Monkeys op hun site geplaatst.
In de Yellow Arch Studios werd Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not opgenomen. Je moet een beetje geluk hebben op deze plek: zeker in de zomer kan je hier nog wel eens wat gezelligheid en bandjes aantreffen.

Etablissementen in het centrum
- The Grapes. Legendarische plek, want hier vond de eerste show van de Arctic Monkeys plaats (geluidsfragment daarvan). Loop bij binnenkomst naar de plek rechtsachter. Daar gebeurde het en daar vind je vandaag de dag een jukebox met Arctic Monkeys-muziek en verschillende krantenberichten die herinneren aan die tijd. Plof neer en bestel een pint (zie boven)!
- Frog & Parrot. Hier trad de band vaak op en naar het schijnt is de zinsnede “I thought I saw you in the Parrot’s Beak, messing with the smoke alarm” uit Cornerstone hierop gebaseerd. Hier ontmoetten de bandleden op een dag ook Chris McClure die op de cover van ‘Whatever’ zou komen. Binnen vind je verschillende snuisterijen die herinneren aan de band zoals platen, albumcovers maar ook quotes aan de muur zoals This House is a Circus.
- Forum Kitchen & Bar. Hier traden de Arctic Monkeys een paar keer op. Intussen vind je er geen livemuziek meer, maar desalniettemin een prima borrelkroeg.
- The Greystones. Het ligt een stukje buiten het centrum en het heeft niks met de Arctic Monkeys te maken, maar hier zijn regelmatig leuke optredens. Check dus even de agenda!
- The Green Room. Leuk barretje waar ze volgens de overlevering vaak kwamen. Er hangen mooie AM-tekeningen van Steve Goodison aan de muur. Op de wc had Alex nog een boodschap achtergelaten ;-).

“He talks of San Francisco, he’s from Hunter’s Bar.” Je kent de zinsede natuurlijk uit Fake Tales of San Francisco. Je denkt dat Hunter’s Bar een bruisende kroeg is, maar niets is minder waar: het is een rotonde. Op die rotonde zit een kunstwinkeltje waar je ook leuke Arctic Monkeys-werkjes vindt. Als je goed zoekt, vind je onderstaand beeld als kunstwerk. Oh ja, het ligt wat buiten het centrum. Als je erheen loopt, loop dan zeker via Record Collecter, een leuke platenzaak.

Vooruit, één toegift omdat de band op een gegeven moment ook toegifts begon te geven. De wijk waar ze opgroeiden is High Green. Hier kan je heen rijden of de bus naartoe pakken. Waar ze precies zijn geboren heb ik niet uitgezocht en dat lijkt me voor de nieuwe bewoners wel zo rustgevend.

New York

Toen Johnny Rotten en Penny Rimbaud nog nat achter de oren waren, was in New York punk al in ontwikkeling. Het verhaal over Warhol, The Velvets, Iggy, de Ramones, CBGB en alle andere punkplekken in New York lees je in het boek GELOOF DE HYPE! alsook over de postpunkrevival dat startte in New York met The Strokes. Echte punkers willen natuurlijk sfeer proeven in punkhol New York. Hoewel de stad fors is veranderd sinds de jaren zeventig, vind ik het nog steeds de moeite om hier te vertellen waar het allemaal gebeurde.

The Bowery. In deze straat ga je terug naar de punkroots. De straat ligt in het zuidoosten van Manhattan (Lower East Side). Vlakbij leuke wijken zoals Soho en Little Italy (lees daar maar over in foodblogs) en op gepaste afstand van de kapitalistische nachtmerrie Wall Street. In The Bowery vond je tot de jaren negentig veel verloedering, criminaliteit, lage huren, daklozen, drugs en alcoholisten. Je begrijpt het al, dé manier om punk te laten floreren. Op nummer 315 vind je John Varvatos en precies dit is de plek waar tot 2006 CBGB stond. Dit punkhol is de anker van de New Yorkse punkscene. Wat ons rest zijn herinneringen en een legendarische fotocollectie van onze eigen Bettie Ringma.
Ho! Stop! Loop niet blind voorbij CBGB, de overkant haalt eigenlijk meer herinnering op aan die goede oude tijd. Hier is namelijk ruimte voor een muurschildering. Ik zag er Blondie, maar op Google Streetview zie ik dat er graffiti van de Ramones op zit. Geen garanties dus, maar ik ben benieuwd wat jij aantreft!

East 2nd Street werd twee jaar na de dood van Joey Ramone naar hem vernoemd als eerbetoon. Een mooi signaal van de stad. Je kan even een foto knippen met het naambordje. Of er gewoon “Hey Ho, Let’s Go” naartoe schreeuwen.
Dit is de plek, tussen 53rd Street en 3rd Avenue, waar het nummer 53rd & 3rd van de Ramones’ eerste plaat over gaat. Deze ‘gayzone’ werd The Loop genoemd.
De cover van de Ramones’ derde plaat Rocket To Russia werd om de hoek geschoten, bij de achteringang van CBGB. Net als de twee voorgangers is het een bandfoto waarop de heren chagrijnig voor zich uit keken. Maak geen suffe foto van het gebouw, maar ga er zelf voorstaan. En niet lachen!
In dit appartementencomplex woonde Joey Ramone in de jaren zeventig en op deze plek nam de band de eerste demo op (met daarop onder andere het op een na laatste nummer van de debuutplaat: I Don’t Wanna Walk Around With You. De eerste plaat werd overigens hier opgenomen, vlakbij. Het is hetzelfde gebouw als waar je Radio City Music Hall vindt. De plaat werd opgenomen op de zevende verdieping. Niets herinnert je nog aan die tijd.
Om de hoek van Joeys woning vind je St. Mark’s Place, een iconische punkstraat. Op nummer 15 vond je Coney Island High, een punkvenue. Joey Ramone hield hier ooit enkele van z’n verjaardagsconcerten, nu eet je er sushi.
Het uithangbord van St. Mark’s Place was Andy Warhol. Hij organiseerde een serie live performances waar muziek, dans, kunst en film samenkwamen. Het multimediaproject Exploding Plastic Inevitable werd gehost op nummer 23. In de YouTube-video hieronder zie je hoe dat eraan toeging, dat was nog eens kunst! Uiteraard ontbraken The Velvet Underground & Nico daar niet. De nachtclub waar het plaatsvond heette The Electric Circus.

Een stukje verderop hadden Andy Warhol en The Velvet Underground elkaar ontmoet in Cafe Bizarre (bestaat helaas niet meer), tijdens een optreden van ‘The Velvets’.
Zoals in het boek beschreven was The Factory het middelpunt van de punkscene. Warhols atelier cq. verzamelplek voor noodlijdende punkers. Ongetwijfeld werd hier de wereldberoemde banaan getekend. Eerst vond je The Factory op 231 East 47th Street (vijf hoog) en daarna op 33 Union Square West (zes hoog). Op Union Square West werd Warhol neergeschoten.
Over covers van The Velvets gesproken… de cover van The Velvet Undergrounds plaat Live At Max’s Kansas City werd hier gemaakt.
Ontwijfeld troffen The Strokes dertig jaar later deze plaat in Subterranean Records, hun favoriete platenzaak die hier lag en helaas niet meer bestaat.
Hun eigen werk dan… In Transporter Raum Studio namen The Strokes hun legendarische plaat Is This It op. De voormalige voordeur is een beetje volgekalkt met graffiti, maar dat mag de pret niet drukken. Schuin tegenover zit bar 2A die nog wel bestaat en waar volgens de overlevering de bandleden vaker te vinden waren dan in de studio.
Over bars gesproken, hier een opsomming van enkele legendarische punketablissementen uit die tijd:
- Club 54, een legendarische nachtclub uit de punktijd.
- Club 82, historische punkclub waar o.a. Blondie, New York Dolls en Lou Reed optraden (lees verder).
- In Continental stond Iggy Pop regelmatig, nu kan je er gewoon lekker (en vooral: goedkoop voor lokale begrippen) drinken.
- Manitoba’s is de bar van punkrocker Dick Manitoba (frontman The Dictators) en in deze bar vind je vele punkcoryfeeën aan de muur in een fotolijst.
Een legendarisch poppodium was The Bottom Line, waar onder andere The Police, Van Morrison, Dire Straits en Eric Clapton optraden. Interessanter is dat Lou Reed hier in 1978 zijn live-album Live: Take No Prisoners opnam, die overigens niet erg goed wordt ontvangen.
Iets dat nog wél in tact is, is The Trash and Vaudeville. Deze winkel ademt punk, kijk maar op de website. Bij de opening in 1975 zag dit er precies zo uit.

Op deze plek, bij de Niagara Bar op de hoek, zie je aan de zijkant een prachtige schildering van The Clash-frontman Joe Strummer gemaakt vlak na zijn overlijden in 2002. Zie ook de afbeelding hierboven.

Meer weten of een lokale gids oppiepen? Ik heb het zelf gedaan te voet, maar heb goede verhalen gehoord over de tours die Walk On The Wild Side aanbiedt in New York. Kost een paar dollar maar dan heb je een gids erbij én zij kunnen je wat dieper in de materie meenemen, mocht je dat willen. Ze hebben bijvoorbeeld een Sonic Youth-tour, aanbevolen door de band zelf. Eerlijk is eerlijk, die staat op m’n bucketlist.

Liverpool

Liverpool, de plek waar het allemaal begon voor Fab4 – zonder Fab4 geen punk zoals je natuurlijk allang in het boek GELOOF DE HYPE! hebt gelezen. Als je door Liverpool struint ben je waarschijnlijk al op John Lennon Airport geweest en als je door de havens slentert twijfel ik er niet aan dat je al door een local bent benaderd om mee te doen aan de Magic Mystery Tour of de Ticket To Ride (of wie weet kom je nog een originelere naam van een tour tegen). Zeker doen als je overdekt of achteroverleunend wat bezienswaardigheden wil spotten. Als je het leuk vindt om het zelf te doen, heb ik hieronder wat tips voor je. En trouwens, als je een stapje wil zetten op het zebrapad van Abbey Road, dan moet ik je teleurstellen: dat is vanuit Liverpool 64 uur lopen volgens Google Maps.

Wat zie dan wel wel allemaal in Liverpool?

De haven is een mooie startplek, al is het alleen maar omdat het zo’n fraai opgeknapt en rauw gebied is. Het toont het unieke karakter van Liverpool. Praat tegen een local nooit over ‘de haven’ maar noem het Royal Albert Dock. Vinden ze leuk. In de haven vind je hier om te beginnen een levensgroot standbeeld van The Beatles.

In de haven dobbert vrijwel altijd een Yellow Submarine in de Mersey. Zo heet de rivier en daar komt inderdaad de term Merseybeat vandaan. Dichterbij de Yellow Submarine kan je op het vliegveld komen, waar een heuse sculptuur te zien is. En er is een Yellow Submarine-bar, even buiten het centrum. Nog niet genoeg? In het Beatles-museum vind je een Yellow Submarine waarin je liedjes kan zingen!
Een echt Beatles-museum dus (The Beatles Story). Verwar het niet met de British Music Experience, een fantastisch museum dat in chronologische volgorde vertelt over de hele muziekgeschiedenis. Geen zorgen, The Beatles komen ruimschoots aan bod. En dat komen ze trouwens ook in het Museum of Liverpool, een museum over de stad. Alle drie de musea zijn echt de moeite en liggen vlakbij elkaar in de haven (als je er één moet kiezen, zou ik gaan voor British Music Experience).
Sinds 2018 is er nóg een Beatles-museum geopend: Magical Beatles Museum. Het is gelukt enig verschil aan te brengen met The Beatles Story. Grofweg kan je zeggen dat het Magical History Museum iets meer voor de echte freaks is met authentieke items en uniek beeldmateriaal.
Het museum ligt aan Mathew Street en hier vind je ook een John Lennon Statue en -wellicht belangrijker- ‘the world famous’ Cavern Club. Verwar het niet met de Cavern Pub dat ertegenover ligt en waar je evengoed coverbands ziet spelen en Beatles-relikwieën treft, maar in de Cavern Club zijn ze ontdekt en hebben ze meer dan 300 keer opgetreden. Als je slim bent, maak je geen plannen voor na de Cavern Club: de pints smaken hier erg goed en de coverbands spelen aanstekelijke (Beatles)nummers.

Mathew Street kan je zien als de barstreet van Liverpool. Naast de Cavern Club en de Cavern Pub vind je ook Sgt. Peppers en The Grapes. Van de laatstgenoemde kroeg is bekend dat de bandleden er graag kwamen. Alternatief voor deze straat is Ropewalks-area (op loopafstand); hier vind je gegarandeerd een bar naar jouw smaak.
Ik ben normaal niet zo van het promoten van ouderlijk huizen, maar aangezien de adressen toch overal circuleren en dagelijks busjes af en aan rijden, heb ik ze hier maar even de vier ouderlijke huizen gebundeld. Ringo’s ouderlijk huis is het meest opzienbarend omdat het in een spookwijk ligt. Als je het ziet, begrijp je wat ik bedoel. John werd geboren op de Newcastle Road en groeide hier op. Dit is het bedevaartsoord van Paul en hier zag George het levenslicht.
Penny Lane is een lekker straatje om rond te lopen en uiteraard een foto te knippen met het straatnaambordje (zie je vanzelf aan het begin en eind van de straat). Hierna gaat het nummer niet meer uit je hoofd (“Penny Lane, is in my eaaaaaaars and in my eyyyyyyyes”). Mocht je nog een slaapplek zoeken: Penny Lane Hotel aan de voet van de straat is een prima hotel in The Beatles-sferen.

Om het hierbij te laten zou te weinig eer zijn voor dit prachtige nummer. Dwaal rond en je ziet vanzelf de inspiratie van dit nummer, zoals de barber en de “shelter in the middle of the roundabout”. Oordoppen in, nummer op repeat, en alles afvinken!
Je wilt het natuurlijk niet overslaan, maar Strawberry Field is niet meer dan een poort. Alles wat er nog staat is vergane glorie. Zie hieronder dan ook onze droevige gezichten. Hoewel, wellicht dat Fab4 hun tijd ver vooruit waren met de zinsnede “Strawberry Fields forever”, want er wordt aan gewerkt om te poorten te openen en de buurt te restaureren. Lees er meer over op deze site.

Eleanor Rigby leverde Paul McCartney in 1966 een Grammy op, maar waarop het nummer is gebaseerd, is nog altijd voor velen een raadsel. Het graf van Eleanor Rigby vind je bij de St Peter’s Church, net als het graf van Father McKenzie, vlakbij de plek waar The Beatles altijd repeteerden. Hebben ze het toevallig gezien en er een nummer omheen geschreven? Ga ook zeker langs bij het Eleanor Rigby standbeeld. En als je er verder over wilt lezen, doe dat vooral op deze blog!

En dan nog één slaaptip, naast het Penny Lane Hotel: verdiep je ook eens in het Hard Days Night Hotel. In tegenstelling tot het Penny Lane Hotel en alle andere hotspots ben ik hier zelf nog niet geweest, maar het schijnt goed te zijn.

Tot slot, in m’n boek heb ik het ook uitgebreid over The Beatles in Hamburg. Wil je een wandelende Beatles-tour doen door Hamburg? Dan kan ik je Stefanie Hempel van harte aanbevelen. Zij weet al-les!