Master KG ft. Nomcebo – Jerusalema (2019)

Mats’ zusje werkte in de zorg en daar deden ze met hun hele ziekenhuis, net als veel andere zorginstellingen, mee aan de #JerusalemaChallenge. Dit was een dansje op het nummer ‘Jerusalema’. De artiest Master KG noemde de stad Jeruzalem een voorbeeld van eenheid, iets wat we goed konden gebruiken in de wereld. Toen Angolese jongeren op de klanken van dit nummer een dansje bedachten dat viraal ging, werden veel imitaties gedaan die – met name via TikTok – de hele wereld wisten te bereiken. Werd daardoor dé zomerhit van 2020 en een verbindend coronalied, nóg verbindender dan de zomerhit van 2021: ‘Ik Ga Zwemmen’.

Mats’ zusje danste lustig los op deze coronahymne. Ook haar zorginstelling omarmde dit symbool van hoop. Het was hartverwarmend: in plaats van klagen over werkdruk, dansten zorgmedewerkers de stenen uit de straat en zetten ze zichzelf wereldwijd op een positieve manier op de kaart. Zelfs Ronaldo en een Zuid-Afrikaanse minister deden mee aan de gekte. In Duitsland kreeg een zorginstelling echter de rekening gepresenteerd van zo’n dansfilmpje omdat er geen royalty’s werden afgedragen. De artiesten hadden het immers ook niet makkelijk in deze tijd.

In de populaire NPO-spelshow De Slimste Mens droeg Jörgen Raymann een T-shirt waarop de bekende nee/ja-sticker stond afgebeeld. Echter ging de boodschap die naast ‘nee’ en ‘ja’ stond niet over ongeadresseerd reclamedrukwerk, maar over corona: “Nee, geen corona. Ja, wel hooikoorts.” In deze tijd was iedere snif of nies verdacht. ‘s Ochtends wakker worden met een verstopte neus betekende stress en last van je keel betekende dat je niemand onder ogen mocht zien. De keiharde realiteit en een hel voor hooikoortspatiënten.

Mats sprak een vriendin en zij gaf aan er echt last van te hebben. Niet zozeer van de hooikoorts, dat was net als andere jaren vervelend, maar van de hooikoortsschaamte. Ze durfde eigenlijk de straat niet meer op, omdat ze zo vuil werd aangekeken door andere mensen als ze moest niezen. Zo ontwikkelde ze een vorm van niesschaamte. Toen ze in de rij van de Albert Heijn stond (ja, er stond tijdens de lockdown voor iedere supermarkt een rij zodat er niet teveel mensen naar binnen gingen, net als dat er lijnen en pijlen op de grond waren getekend, het personeel gele hesjes droeg, kassières achter glas zaten en een – gedesinfecteerd – winkelwagentje verplicht was zodat er minder ontwijkstress zou optreden) had ze moeten niezen. Een oudere vrouw die pal voor haar stond, die al was voorgedrongen omdat ze tot de risicogroep behoorde en vond dat ze daarom wel voorrang verdiende, had de vriendin van Mats voor rotte vis uitgemaakt en was de rij uitgelopen. Ze ging zich direct laten testen omdat ze naar eigen zeggen “in haar nek was geaerosold”. Ze foeterde nog wat over het bron- en contactonderzoek, maar aangezien dat een farce was geworden vanwege capaciteitsgebrek bij de GGD, had dat niet zoveel zin. Sinds Mats hoorde over dit trucje, was de rij vóór Mats bij de supermarkt altijd snel weg. Dat zijn gespeelde verkoudheid meestal een Colombiaanse verkoudheid was, had niemand door. Mats deed bewust aan mensneezing, extra hard niezen zoals alleen mannen dat kunnen, om daarna zijn handen te ontsmetten met desinfectiegel: dat spul stond toch bij de ingang van iedere winkel. 

Net als de oudere vrouw, waren er genoeg mensen die iedere mogelijkheid aangrepen om zich te laten testen, de zogenaamde prettesters. Zij hadden Hugo’s advies (“testen testen testen”) wel erg letterlijk genomen en reden dagelijks door de teststraat “voor het geval dat”. Voor hen was negatief het enige positieve woord van 2020 en 2021. Het waren mensen die genoten van deze vrijheid nadat er in de eerste maanden amper getest kon worden. Er waren tijdens de coronagolven met volle ic’s échte zorgproblemen en eerlijk gezegd had Mats zich nooit gerealiseerd dat dat mogelijk was in dit welvarende land. Gelukkig hielden we (het was immers een landenwedstrijd geworden, weet u nog?) het redelijk, met de nadruk op redelijk, onder controle en zo hoefden er geen ic-aanmeldingen te worden geweigerd. De wantoestanden uit andere landen (“u mag niet naar de ic want u bent al 70 jaar”) bleven ons zo bespaard. Als je al ziet hoe gauw er op Twitter ophef is in Nederland, dan had dit sowieso tot muiterij geleid. En nu was er niets dan lof voor de zorgmedewerkers, plus natuurlijk duizend piek en een applaus. Behalve voor de artsen, die immers toch al genoeg verdienden, en de staffuncties zoals de HR-medewerkers.

Mats sprak – middenin de tweede golf – op een verjaardag van een vriend een leuke meid waar hij zijn ogen niet vanaf kon houden. Het idee was eigenlijk dat ze elkaar zouden afwisselen op de verjaardag van deze gezamenlijke vriend – het was een zogenaamde blokjesverjaardag, die later zelfs werden verboden door onze premier – maar Mats maakte voor haar graag een uitzondering. Zij had Mats’ escapades niet door, maar bleef simpelweg omdat ze als vrijgezel wat gezelschap nodig had. Ze was eenzaam en uitgeblust door haar werk. Ze werkte op de HR-afdeling van een ziekenhuis en was al weken aan het puzzelen met de befaamde ‘duizend euro voor de zorg’. De regels rondom deze geste van de zorgminister waren zo onbegrijpelijk dat er voor tienduizenden euro’s extra kosten werden gemaakt in de zorginstellingen om dit in goede banen te leiden. Politiek voor de peilingen.

Was dit het ultieme mes in de rug van het zorgpersoneel? Nog niet misschien. Volgens velen kwam dat uit de Tweede Kamer waar de coalitie snel wegrende toen er een motie werd ingediend om het salaris van zorgpersoneel te verhogen. Grappig was dat Wilders de motie maandenlang bleef indienen en met succes, want toen er opeens een ChristenUnie-mevrouw halfslapend verkeerd stemde, was er pardoes een meerderheid. Werd overigens natuurlijk niks mee gedaan. Eigenlijk was het ultieme mes in de rug daarvoor al gekomen. Dat was toen Rutte zei dat je je mondkapjes zelf mag maken. Er waren gebreide mondkapjes, kontjes van een brood en velletjes papier in omloop. Het was erg aandoenlijk, maar Mats had niet het idee dat de niespartijen zo coronaproof waren. Of was het massaal negeren van de coronaregels het ultieme mes in de rug van het zorgpersoneel? We verlengden hiermee eigenhandig de druk op de zorg, waarna half Nederland depressief werd door de lockdowns.

In het kader van niesschaamte denk je natuurlijk: fijn, met een mondkapje is dat opgelost. Nu is dat sowieso niet het geval bij de zelfgebreide mondkapjes, maar de meeste mensen droegen wel een fatsoenlijk mondkapje. Het meest bijzondere was dat de meeste mensen die moesten niezen, hun mondkapje even afzetten. Want ja, stel je voor dat je mondkapje vies wordt. Deze mensen zetten trouwens ook hun mondmasker af om te roken, te eten en er waren mensen die sowieso het mondkapje onder hun neus of, erger nog, onder hun mond droegen. Het noopte Rutte op een gegeven moment tot de keuze om dat ding maar het ‘mondneusmasker’ te noemen. Onze kindloze premier moest voor zeventien miljoen mensen spelen voor papa. Er werd dan ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om te zeggen dat je je mondkapje dagelijks moet wassen, “net als je ondergoed”.

Mats’ escapades bij de meid op het verjaardagsfeest hadden succes en ze spraken nog eens af. Haar hobby’s waren hardlopen en zingen, maar dat waren activiteiten die zorgden voor snelle overdracht van de virusdeeltjes. Dus wilde mevrouw de activiteiten wel samen uitvoeren, maar dan met een mondkapje op. Zo stond Mats op een vrije zaterdagmiddag te zingen met een kapje op om de date daarna hardlopend, met mondmasker op, af te sluiten. Hij wist niet hoe snel hij naar huis moest gaan, maar was even de tijd vergeten en de avondklok was al ingegaan. Hij moest blijven slapen. Gelukkig had zijn date nog wat vermakelijke filmpjes op haar telefoon: dansjes van haar collega’s op ‘Jerusalema’. Max had tranen in zijn ogen van de verbroedering en net toen hij zich realiseerde dat hij zijn scharrel wellicht te snel had afgeserveerd, zag hij dat ze op de bank in slaap was gevallen. Met een mondkapje op legde hij haar op bed.

Als het aan Mats lag kon de mondkapjesplicht eigenlijk al vrij gauw de prullenbak in. Maar ja… de socialistische burgemeesters van Amsterdam en Rotterdam wilden het toch hebben en dat beleid nam Rutte al gauw over, mede door geopolitieke druk. Omdat hij eerder al had gezegd dat hij het kul vond, moest hij er toch een politieke draai aan geven en zei hij dat het een belangrijk middel was waarmee mensen niet vergeten dat de crisis woedt. Dus eigenlijk kan je dan net zo goed een feesthoedje opzetten. Of een piemelbril. Als er maar geen lampje opzit, daar moeten mensen immers van niezen.

Dit is een bijdrage van Mats. Lees alles over covidmuziek op deze plek: 19 maanden COVID-19 in 19 liedjes.